حق خواندن قرآن آن است که زبان عقل دل» در آن شریکباشند و هر یک را بهره ای خاص باشدبهره زبان درست و روشن خواندن حروف است.بهره عقل تشخیص معارف و تفسیر معانی قرآن است. بهره دل پند گرفتن است در ترک بدی و گزینش نیکی پس «زبان» پند دهنده است و «عقل» ترجمه کننده و «دل»پندپذیرنده (احیاء)
دیدگاه خود را بنویسید