ویمالا هر من در این کتاب به عنصر گفت و گو به مثابه وضعیتی نمایشی و تعاملی پرداخته است و اهمیت عناصر دراماتیک و رابطه ی آن با زبان و بیان نمایشی را جستجو می کند.
رویکرد زبان بنیاد در هنر نمایشنامه نویسی معاصر با ویژگی های متفاوتی ظاهر می شود؛ در واقع استفاده از عنصر دیالوگ در نمایشنامه و شیوه های گفت و گونویسی به عنوان یک مولفه ی اساسی، وضعیتی تعاملی که همانا هدف اصلی گفتمان دراماتیک است را ترسیم میکند. این شیوی ارتباط نمایشی در دو حوزه ی فرم و محتوا به گفتمان تعامل، سخن و گفت وگوی دراماتیک همچنین شناخت فرآیند تولید و مصرف متن نمایشی یا معناسازی و خوانش بیشتر می انجامد. هر من با شناخت فنون دراماتیک به بحث قوم شناسی و گویش و رویدادهای گفتاری در درام میپردازد.
تحلیل زبان دراماتیک و شناخت عناصری چون زمان و مکان فضای لفاظی در صحنه پردازی و تحلیل انواع مکالمه ی نمایشی به رویکرد و سازوکارهای کاربردشناسی درام ختم می شود. ارتباط عناصر گفتمانی و کلان زبان درام و خوانش های متفاوت در پرتو نمایش جنسیت از مطالب مهم و آموزشی کتاب به شمار می آید. انواع محورهای زبانی شگردها و تاکتیک های نمایشنامه نویسی روایت دراماتیک تقسیم بندی صحنه ای، تقطیع ساختار داستانی و شخصیت پردازی درام از دیگر ویژگی های کتاب هر من است که میتواند نقشی اساسی در تحلیل گفتمان در اماتیک بازی کند.
دیدگاه خود را بنویسید